درآمدی بر زمینه‌های نوستالژی در نهج البلاغه

چکیده

نوستالژی یک حالت روحی بوده و یکی از رفتارهای ناخود آگاه انسان به شمار می­ آید که در پی انگیزش­ های فردی یا اجتماعی و سیاسی به وجود م ی­آید. امام علی(ع) نیز به عنوان یک انسان که در جامعه خویش زندگی می ­کرد و واقعیت­ های آن را ملاحظه می­نمود، گاهی چنین حسی برایش دست می­ داد. مرور گذاری کتاب نهج البلاغه بیانگر انعکاس حس غربت امام به خاطر رخدادهای جامعه پیرامونش است. نیرنگ دشمنان، ساده لوحی سپاهیان، دغدغه آینده مردم، نگرانی به خاطر تساهل دینی و کاهلی در اجرای احکام و انحراف جامعه از مسیر اصلی، چیزهایی بود که بیشتر بدان حس دامن می­زد. پژوهش حاضر با تکیه بر روش تحلیلی ـ توصیفی سعی دارد به این پرسش اصلی پاسخ بگوید که حس نوستالژیک امام در نهج­ البلاغه چگونه منعکس شده است؟ یافته­ های پژوهش بیانگر آن است که ابعاد گوناگون نوستالژی در نهج ­البلاغه انعکاس یافته است و دو بعد سیاسی و دینی نوستالژیک بیشتر از سایر جنبه­ها مشهود است.

کلیدواژه ها: امام علی(ع)؛ نهج البلاغه؛ نوستالژی

نویسندگان:

رمضان رضایی: استادیار هیات علمی گروه پژوهش ترجمه پژوهشگاه علوم انسانی ، (نویسنده مسئول)

یدالله رفیعی: استادیارهیات علمی گروه پژوهشی ترجمه پژوهشگاه علوم انسانی

پژوهش نامه ی علوی – دوره ۷، شماره ۲، پاییز و زمستان ۱۳۹۵٫

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *